Op vrijdagmiddag zit ik op de bank, licht gestressed, en ik kijk om me heen en denk: “Kom op joh, maandag zit je hier weer en dan is het allemaal voorbij”. Dat geeft me net genoeg motivatie om in de been te komen. Rugtas over mijn schouder, een laatste zoen voor Ak en Lauren en daar ga ik: op weg naar een weekend Londen met 24 Nederlandse studenten. Of nee, 23, want er is er een ziek geworden vandaag. Of nee, 22, want eentje heeft zich afgemeld omdat hij wat anders ging doen.

Ak lachte me de hele week al een beetje uit als hij me zag stressen. Tot vanmiddag, toen hij me hielp met het inboeken van alle gegevens (22 keer paspoortnummer, vervaldatum, geboortedatum en officiele naam). Hij besefte ineens hoeveel er mis kan gaan. Je ziet een 0 aan voor een O, een 2 voor een Z of iemand geeft niet zijn hele naam op – iets wat bij deze groep drie keer gebeurd is en iedere keer weer een ander antwoord van Ryan Air opleverde. Het is dan ook met een waterig glimlachje dat hij me nazwaait en hij drukt me op het hart te bellen als we in het vliegtuig zitten.

Een paar uur later is het zover: alle studenten zijn aan boord, er gaat helemaal niets mis, het vliegtuig stijgt op met bestemming Londen. De stemming zit er goed in. We gaan naar de Student Alpha Conference in HTB. De 22 studenten zijn allemaal in meer of mindere mate betrokken bij een StudentAlpha in hun woonplaats. We slapen in gastgezinnen. Ik zit zelf toevallig bij het allerschattigste Britse echtpaar ooit. Als we aankomen staat de tafel vol gebak, brood, druiven en kaas. ’s Ochtends komt de geur van eieren en spek ons tegemoet, heel heel lekker. Ik heb de dvd van De Tweeling voor ze meegenomen uit Nederland en zij geven ons een boek met de titel ‘The Shack’, een boek dat ik al heel lang graag wil lezen. Op zaterdag laden we ons van tien tot acht vol op de conferentie. Zondags bezoeken we de dienst in HTB en gaat de groep op sightseeing onder leiding van een Londen-kenner. Behalve Ed en ik, want wij hebben nog wat overleg te voeren. Plus dat we nog wat schattige chocolade- en theewinkeltjes af moeten lopen natuurlijk.

En als een spons zuigen we de verhalen op. Verhalen van mensen die Jezus hebben leren kennen, wiens leven compleet veranderd is. Stuk voor stuk zeggen zij dat ze eindelijk vrede hebben gevonden. Ze voelen zich nu pas echt mens, geliefd, ze weten dat ze er mogen zijn. Het steekt ons aan: wij willen ook weer aan de slag. Jezus leeft, dus waar zouden we bang voor zijn?

De enige vorm van stress komt op de terugweg, als iemand het presteert om zijn treinkaartje van 25 pond kwijt te raken, twee treinen te missen naar het vliegveld (dit overigens in een groep van 6) en er dan ook nog eens achterkomt dat hij zijn boardingpass kwijt is. Zucht . Maar het komt goed. Om kwart over elf landen we, om half vier ’s nachts parkeer ik de auto en duik ik direct naast Ak onder de dekens, wetend dat wekkertje Lauren om kwart over zeven weer afgaat.

En nu is het maandag. Ik zit op de bank en ik kijk om me heen: het is allemaal alweer voorbij.

foto’s: www.picasaweb.google.com/studentalpha.london