Dat is nog eens wat anders, wakker worden in een priesterhuis in Krakau. Het zijn de klanken van een orgel die me uit mijn slaap gehaald hebben, en ik moet nog even bedenken waar ik ook weer ben. Oja, er is vandaag een Student Alpha Conference. Terwijl ik me klaarmaak voor de dag werp ik nog een snelle blik op mijn papieren. De trainingen die ik ga geven zitten wel aardig in mijn hoofd denk ik.

Het ontbijt in de ontbijtzaal van het priesterhuis bestaat uit grote knakworsten en brood. Rond de lange tafel zitten priesters, maar geen van hen spreekt Engels. Mijn Britse collega Rich en ik geven de pogingen tot communicatie op en nemen samen nog even de dag door. Onze vertaler Damien kan nu elk moment naar beneden komen om ons mee te nemen naar de locatie van de conferentie. Hij heeft de hele nacht gewerkt aan een opdracht voor zijn werk. Als hij uiteindelijk de trap afkomt staan zijn ogen glazig. Ik zie dat hij hetzelfde draagt als gisteravond.

Als we op de locatie komen blijkt het vertaalsysteem kapot. Dat betekent dat er 1-op-1 vertaald gaat worden. Slecht nieuws, want we moeten onze trainingen dan flink inkorten. Je doet er immers twee keer zo lang over als alles herhaald wordt. Maar wat kunnen we doen dan ons erbij neerleggen en flexibel zijn? Even later staan we met een groep van de organisatoren te bidden. We hebben geen idee wat er gezegd wordt en hoe er gebeden wordt, sommigen fluisteren, iemand bidt hardop. Wij staan er met gesloten ogen bij tot ik erachter kom dat de anderen allang zijn overgegaan tot gewone gesprekken.

Al tijdens het eerste praatje van Rich blijkt dat het lastig is om de vaart erin te houden. Damien worstelt met zijn slaapgebrek. Elke grap die vertelt wordt duurt een eeuwigheid. De training die we samen geven is nog erger. Het lijkt zo saai te worden dat we zelfs ons eigen geeuwen niet kunnen onderdrukken als de ander aan het woord is. Het gaat allemaal zo l-a-n-g-zaam. Als ik zie dat zeker een derde van de deelnemers slaapt besluit ik in te grijpen.

“Mensen, ik zie dat jullie moeite hebben met je te focussen” roep ik uit. Sommigen schrikken wakker, anderen gaan haastig rechtop zitten. “Ga maar eens even staan, draai een rondje om je stoel, geef je buurman of buurvrouw een hand”. Direct komt de zaal in beweging. Mensen staan op, lopen naar elkaar toe, beginnen met elkaar te praten. “Nog tien minuten, dan is er koffie!” roep ik over het geroezemoes heen. En even later: “Jullie mogen weer gaan zitten!”. Tot mijn schrik zie ik dat mensen zich een weg naar buiten beginnen te banen. “Nee! We hebben nog tien minuten!” schreeuw ik paniekerig. Sommigen zijn al verloren, die staan al op de gang. De rest laat zich gelukkig weer in zijn stoelen zakken. En als ik even later die paar verdwaalden weer de zaal in zie sneaken met een kop koffie concludeer ik dat het vast nog wel meevalt met de saaiheid.

En toch: het is een mooie dag. Niet alleen buiten, in het prachtige herfstzonnetje, tussen de dwarrelende gouden bladeren. Ook binnen, tussen de muren van de voormalig communistische universiteit, waar broers en zussen elkaar ontmoeten. Ik leer zelfs een paar Poolse woordjes. ‘Dobre’ is zoiets als ‘Ok’. ‘Tak’ is ‘ja’. En ‘Jezus jest Panem’ is ‘Jezus is Heer’.